Tuesday, July 7, 2020

Σκορπιες σκεψεις για την επικαιροτητα

Κάθε έθνος έχει την δικη του ιστορική πορεία. Μια διαδρομή που εξ ορισμού μεταβάλλεται με το χρόνο.

Για παράδειγμα, σταθμοί στην ιστορικη πορεία του Αμερικανικού Έθνους είναι οι πρωτες αποικιες, η διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, το Σύνταγμα (που έχει αναθεωρηθεί 27 φορές), η κατάργηση της δουλειας, η αναγνώριση πλήρης ψήφου στους μαύρους, η αναγνώριση ψήφου στις γυναίκες, η κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, η αναγνώριση των ομοφυλοφιλων γάμων, και ούτω καθεξής.

Οσοι επιμένουν να ζουν υμνώντας μονο τα σύμβολα του παρελθόντος και αγνοώντας τις ιστορικές εξελίξεις τριγυρω τους, πολυ σύντομα θα γινουν οι ίδιοι παρελθόν.

Monday, June 22, 2020

Καπεταν Γιαννης Λατσης για τη Δημοσιογραφια

Τι δουλεια κανεις? Δημοσιογραφος εισαι? Δεν εχεις καμια καλυτερη δουλεια? 

Εισαι υποχρεωμενος κακομοιρη να λες ψεματα, οτι σου λενε, και να κανεις το μαλακα.

Απο σεβασμο στον εαυτο σου να πηγαινες να σκουπισεις τους δρομους. Καλυτερα, θα ησουν ανεξαρτητος.

Τι να τη κανεις τη δημοσιογραφια?

Σου λεει τουτος εδω οτι θελει, ο αλλος σου λεει οτι θελει, σου δινουν εντολες, πρεπει να το πεις. Δεν εχεις προσωπικοτητα.

Σκουπιζε ρε στο δρομο! Λοιπον, σκουπιδιαρης και να λες αυτο που πιστευεις.

Εκτος και αν εχεις αρχιδια. Δεν ξερω, εχεις?

Και λες αυτο που νομιζεις, το συμπερασμα που εβγαλες!

Το συμπερασμα που εβγαλες απο αυτο που ακουσες.

Αλλα μετα θα σε διωξει η εφημεριδα, γιατι θα σου πει εγω θελω να πεις αυτο που θελω να πεις. Γιατι ειναι και αυτοι πουστηδες και αφιλοτιμοι.

Αποσπασμα απο συνομιλια του Γιαννη Λατση με δημοσιογραφους το ετος 1992.

Monday, June 15, 2020

Mark Twain on Patriotism

Yes, patriotism. We cannot all agree. That is most fortunate. If we could all agree life would be too dull. I believe if we did all agree, I would take my departure before my appointed time, that is if I had the courage to do so. I do agree in fact with what Mr. Skinner has said. In fact, more than I usually agree with other people. I believe that there are no private citizens in a republic. Every man is an official. Above all, he is a policeman. He does not need to wear a helmet and brass buttons, but his duty is to look after the enforcement of the laws.

If patriotism had been taught in the schools years ago, the country would not be in the position it is in to-day. Mr. Skinner is better satisfied with the present conditions than I am. I would teach patriotism in the schools, and teach it this way: I would throw out the old maxim, ‘My country, right or wrong,’ etc., and instead I would say, ‘My country when she is right.’ Because patriotism is supporting your country all the time, but your government only when it deserves it.

So I would not take my patriotism from my neighbor or from Congress. I should teach the children in the schools that there are certain ideals, and one of them is that all men are created free and equal. Another that the proper government is that which exists by the consent of the governed. If Mr. Skinner and I had to take care of the public schools, I would raise up a lot of patriots who would get into trouble with his.

I should also teach the rising patriot that if he ever became the Government of the United States and made a promise that he should keep it. I will not go any further into politics as I would get excited, and I don’t like to get excited. I prefer to remain calm. I have been a teacher all my life, and never got a cent for teaching.

Remarks from a speech Mark Twain gave on March 16, 1901 in New York City. Sourced from Harper's Magazine

Sunday, May 31, 2020

Looting in the Name of Social Justice

I believe that social injustice is cruel and morally abhorrent, and that one innocent victim of racial profiling is one too many.

But I do not condone the destruction of personal property or, worse, the loss of life in the name of social justice.

Riots and looting in the center of Athens, Greece have become so casual that any moral justification, if there was ever one, has long faded into oblivion.

Athenians have learned to carry on with their lives, tolerating both social injustice and destruction in the name of social justice.

After every violent protest, innocent bystanders, whose property has become collateral damage, are left wondering: Why us?

They are asking the same question the original victims of social injustice are asking: Why us?

Our society is far from perfect but there must be a better way to come together than deliberately being torn apart.


Tuesday, February 27, 2018

Sunday, December 11, 2016

Thank you Mr Dylan

Good evening, everyone. I extend my warmest greetings to the members of the Swedish Academy and to all of the other distinguished guests in attendance tonight.
I'm sorry I can't be with you in person, but please know that I am most definitely with you in spirit and honored to be receiving such a prestigious prize. Being awarded the Nobel Prize for Literature is something I never could have imagined or seen coming. From an early age, I've been familiar with and reading and absorbing the works of those who were deemed worthy of such a distinction: Kipling, Shaw, Thomas Mann, Pearl Buck, Albert Camus, Hemingway. These giants of literature whose works are taught in the schoolroom, housed in libraries around the world and spoken of in reverent tones have always made a deep impression. That I now join the names on such a list is truly beyond words.
I don't know if these men and women ever thought of the Nobel honor for themselves, but I suppose that anyone writing a book, or a poem, or a play anywhere in the world might harbor that secret dream deep down inside. It's probably buried so deep that they don't even know it's there.
If someone had ever told me that I had the slightest chance of winning the Nobel Prize, I would have to think that I'd have about the same odds as standing on the moon. In fact, during the year I was born and for a few years after, there wasn't anyone in the world who was considered good enough to win this Nobel Prize. So, I recognize that I am in very rare company, to say the least.
I was out on the road when I received this surprising news, and it took me more than a few minutes to properly process it. I began to think about William Shakespeare, the great literary figure. I would reckon he thought of himself as a dramatist. The thought that he was writing literature couldn't have entered his head. His words were written for the stage. Meant to be spoken not read. When he was writing Hamlet, I'm sure he was thinking about a lot of different things: "Who're the right actors for these roles?" "How should this be staged?" "Do I really want to set this in Denmark?" His creative vision and ambitions were no doubt at the forefront of his mind, but there were also more mundane matters to consider and deal with. "Is the financing in place?" "Are there enough good seats for my patrons?" "Where am I going to get a human skull?" I would bet that the farthest thing from Shakespeare's mind was the question "Is this literature?"
When I started writing songs as a teenager, and even as I started to achieve some renown for my abilities, my aspirations for these songs only went so far. I thought they could be heard in coffee houses or bars, maybe later in places like Carnegie Hall, the London Palladium. If I was really dreaming big, maybe I could imagine getting to make a record and then hearing my songs on the radio. That was really the big prize in my mind. Making records and hearing your songs on the radio meant that you were reaching a big audience and that you might get to keep doing what you had set out to do.
Well, I've been doing what I set out to do for a long time, now. I've made dozens of records and played thousands of concerts all around the world. But it's my songs that are at the vital center of almost everything I do. They seemed to have found a place in the lives of many people throughout many different cultures and I'm grateful for that.
But there's one thing I must say. As a performer I've played for 50,000 people and I've played for 50 people and I can tell you that it is harder to play for 50 people. 50,000 people have a singular persona, not so with 50. Each person has an individual, separate identity, a world unto themselves. They can perceive things more clearly. Your honesty and how it relates to the depth of your talent is tried. The fact that the Nobel committee is so small is not lost on me.
But, like Shakespeare, I too am often occupied with the pursuit of my creative endeavors and dealing with all aspects of life's mundane matters. "Who are the best musicians for these songs?" "Am I recording in the right studio?" "Is this song in the right key?" Some things never change, even in 400 years.
Not once have I ever had the time to ask myself, "Are my songs literature?"
So, I do thank the Swedish Academy, both for taking the time to consider that very question, and, ultimately, for providing such a wonderful answer.
My best wishes to you all,
Bob Dylan
Bod Dylan's 2016 Nobel Literature Award acceptance speech was read by the US Ambassador Azita Raji. Courtesy of Rolling Stone Magazine

Friday, July 3, 2015

Υπεύθυνοι είμαστε εμείς και μόνον εμείς οι Ελληνες

Η Ελλάδα του απίστευτου Έπους του ‘40 και της μεγαλειώδους Εθνικής Αντίστασης κατάντησε μέσα σε λίγα χρόνια να είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Οι αιτίες είναι πολλές. Κατά τη γνώμη μου μία από τις σημαντικότερες είναι αυτή που τόσο εύγλωττα παρουσίασε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην Ελληνική Βουλή το 1975:
 

«Η πολεμική εναντίον της Δύσεως, Αμερικανών και Ευρωπαίων, γίνεται με το επιχείρημα ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι διά την πτώσιν της Δημοκρατίας στον τόπο μας και την τραγωδία της Κύπρου. Αι κατηγορίαι όμως αυταί, κατά την γνώμην μου, δεν είναι μόνο αβάσιμοι, είναι και πολιτικώς ύποπτοι. Υπεύθυνοι δι’ όλες αυτές τις συμφορές του Εθνους μας είμαστε εμείς και μόνον εμείς οι Ελληνες, οι οποίοι προσπαθούμε να φορτώσουμε στους ξένους τις ευθύνες μας διότι δεν έχουμε το θάρρος να τις αναλάβουμε. Δεν λέγω ότι δεν μπορούν ξένες χώρες διά της πολιτικής των να βλάψουν ή να ωφελήσουν. Αλλά η ευθύνη η βασική, η ευθύνη η πρωταρχική, η ευθύνη η εθνική βαρύνει εμάς τους Ελληνες. Αυτό είναι ελληνικό φαινόμενον: να φορτώνουμε πάντοτε στους ξένους τις δικές μας ευθύνες, τα δικά μας σφάλματα. Είναι μόνιμο φαινόμενο στην ιστορία του τόπου μας. Και κάποτε θα πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνην των πράξεών μας, των σφαλμάτων μας, και κατόπιν να αναζητούμε εκείνους που τα ενθαρρύνουν».
 

Αποσπασμα απο το αρθρο "Μηπως Σφαλουμε?" του Ακαδημαικου Αθανασιου Φωκα που δημοσιευθηκε στην εφημεριδα Καθημερινη στις 3 Ιουλιου 2015.

Wednesday, June 3, 2015

Ενα σχολιο για την συναντηση Τσιπρα με τον Jean-Claude Juncker

...Φιδεμπορα Αλέκο, Ήρθε η ώρα σου. Τον Αναστασιάδη της Κύπρου τον είχαν στο διπλανό δωμάτιο. Εσένα σε πάνε για ξεπέτα όπως φαίνετε. Σε λυπάμαι ειλικρινά. Που είναι οι ωραίες μέρες που έδιωχνες το ΔΝΤ κι τη Μερκελ (go back). Που έστρωνες το μπουφέ και όλοι περίμεναν και ακόμα περιμένουν τις πιατέλες. Που έλεγες ότι είμαστε ισότιμος εταίρος στην ΕΕ και εμείς συναποφασίζουμε. Και τόσα άλλα πιασαρικα που έκαναν τη ζωή μας πιο ανάλαφρη. Αγαπητέ μπουφετζή ήρθε η ώρα ο μπουφές να ανοίξει. Φέρε ότι σανό έχει μείνει γιατί φαί δεν υπάρχει ούτε ψίχουλο. Η έξοδος κινδύνου είναι η πόρτα πίσω δεξιά και καλή τύχη με την λήθη της ιστορίας...
 

Σχολιο αναγνωστη στο αρθρο "Ολη η ομαδα, πλην Βαρουφακη, παει Γιουνκερ" που δημοσιευθηκε στο Πρωτο Θεμα

Tuesday, March 24, 2015

H τρόικα και τα μνημόνια δεν είναι η αιτία, αλλά το αποτέλεσμα της κρίσης


«H τρόικα και τα μνημόνια δεν είναι η αιτία, αλλά το αποτέλεσμα της κρίσης», τόνισε ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, μιλώντας στην εκδήλωση που διοργάνωσαν, στη Θεσσαλονίκη, η Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος και το Δίκτυο Ναυαρίνο, με θέμα «Κρίση και εύκολες λύσεις».
 

Μιλώντας στην εκδήλωση, υπογράμμισε ότι η κρίση οφείλεται «στην πλήρη κατάρρευση του συστήματος αξιών που στήριξαν την Ελλάδα σε δύσκολες εποχές» και πρόσθεσε ότι «το φαινόμενο ξεκινάει από την παιδεία και ιδιαίτερα την μέση εκπαίδευση, που λειτουργεί αποκλειστικά ως προθάλαμος της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο».

«Πετάξαμε μαζί με τη φτώχεια και τις αξίες της Ψωροκώσταινας», τόνισε και πρόσθεσε ότι «αντικαταστήσαμε τη δύσκολη πραγματικότητα με την εικονική πραγματικότητα, εξαφανίστηκαν η σύνεση και το μέτρο». Επισήμανε, ότι περνάμε νέα περίοδο επιδείνωσης και αβεβαιότητας, ενώ, προέβλεψε, ότι στις ελληνογερμανικές σχέσεις διαμορφώνεται σκηνικό σύγκρουσης, ανάλογο με αυτό του 2010.

Όπως είπε, οι σχέσεις μας με την Ε.Ε., χαρακτηρίζονταν από την αρχή από αμοιβαία καχυποψία και η χώρα μας δεν επηρεάστηκε, δεν σχεδίασε την ευρωπαϊκή της πορεία. Ανήκει στην Ε.Ε., όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται συναινετικά, αλλά «στο εσωτερικό πολιτικό γήπεδο, λειτουργούσαμε και λειτουργούμε διχαστικά», ανέφερε χαρακτηριστκά.

Ο κ. Μάρκαρης τόνισε ότι «χάθηκαν στον λαβύρινθο της σκοτεινής ελληνικής γραφειοκρατίας, ένας πακτωλός κοινοτικών κονδυλίων», που - όπως επισήμανε - «θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει εκ βάθρων την εικόνα της χώρας και την ίδια ώρα οι Βρυξέλλες δεν έκαναν έλεγχο».
 

(Αποσπασμα απο το αρθρο "Πετρος Μαρκαρης: Η τροικα και τα μνημονια δεν ειναι η αιτια, αλλα το αποτελεσμα της κρισης" που δημοσιευθηκε στην Ναυτεμπορικη στις 25 Μαρτιου 2015).
  

Sunday, March 8, 2015

Στην Μνημη Του Παππου Μου















(Η φωτογραφια δημοσιευθηκε στον ιστοτοπο www.greekshippingmiracle.org)

Sunday, November 2, 2014

Τουλαχιστον περασε στην Ιστορια

Τέτοιο κάζο, βρε παιδάκι μου, του άξιζε; Τι να πω...

Εγώ, πάντως, τον φαντάζομαι ευτυχή εκείνη την ημέρα να ξυπνάει αργά και να μένει στο κρεβάτι για λίγο, έτσι για να απολαύσει και μόνο την πολυτέλεια ότι μπορεί να χουζουρέψει. Επειτα σηκώνεται αργά, χασμουριέται, τεντώνεται και σέρνει τα βήματά του μέχρι το μπάνιο του. Πλένεται και, καθώς σκουπίζεται, κοιτάζεται στον καθρέπτη και του αρέσει αυτό που βλέπει. Γυρίζει κάπως να δει τον εαυτό του κι από άλλη γωνία. Ναι, του αρέσει ο εαυτός του στον καθρέπτη. Τραβιέται λίγο πίσω, για να μαλακώσουν οι σκιές από τα φώτα. Χαμογελά, συνοφρυώνεται, ανασηκώνει το ένα φρύδι, αγριεύει. Αλλάζει εκφράσεις διαρκώς και, ναι, του αρέσει πολύ αυτό που βλέπει στον καθρέπτη, του αρέσει όλο και περισσότερο.

Βγάζει την πιτζάμα του, παίρνει το άγριο βλέμμα του, τα χείλη του τραβηγμένα αποκαλύπτουν τα σφιγμένα δόντια του. Σφίγγει τους μυς του. Θώρακας, βραχίονες, τραπεζοειδείς φουσκώνουν, πετάγονται οι φλέβες. Είναι πιο ωραίος από τον Βαρουφάκη που το παίζει μοντέλος, σκέφτεται. Στο κάτω κάτω, ο ίδιος είναι και αρκετά μεγαλύτερός του στην ηλικία. Και δεν φουσκώνει σίδερα σε γυμναστήρια! Οχι, κύριε. Αυτός αθλείται κανονικά, κάνει σπορ, παίζει μπάσκετ. (Ενίοτε υπογράφει και αυτόγραφα ως μπασκετμπολίστας! Αλλά σε μαθητές της επαρχίας και των πρώτων τάξεων του Δημοτικού μόνον ― στις παραπάνω τον παίρνουν χαμπάρι...). Νιώθει καλά με τον εαυτό του. Πλησιάζει τα εξήντα, αλλά κρατιέται φιγουρίνι ― χαρτωσιά δεν πιάνει μπροστά του ο Βαρουφάκης! Είναι και υπουργός! Ο Βαρουφάκης είναι υπουργός; Δεν είναι! Θα πάει ο Βαρουφάκης να στηθεί καμαρωτός στην εξέδρα και να παρελάσουν μπροστά του τα σχολεία της Αθήνας, όπως θα κάνει σε λίγο αυτός; Δεν θα πάει! Και κάπου στο σημείο αυτό, κάποιος χτυπάει δειλά την πόρτα του μπάνιου και ακούγεται η φωνή της γυναίκας του: «Αντρέα, είναι από το γραφείο σου κάποιος και λέει ότι σε περίμεναν στη δοξολογία αλλά δεν πήγες. Τι να του πω;».

Τι ρωτώ, όμως, αν του άξιζε; Βεβαίως του άξιζε του Ανδρέα του Loveρδου και με το παραπάνω! Στο κάτω κάτω, ευτυχής πρέπει να είναι, διότι ουδείς άλλος προκάτοχός του πέρασε στην Ιστορία τόσο εύκολα, έστω και ως χιουμοριστική υποσημείωση: ο μόνος υπουργός Παιδείας που ξέχασε να πάει σε δοξολογία για εθνική επέτειο...


(Αποσπασμα απο το αρθρο "Το απειρο του συμπαντος και της βλακειας" του Στεφανου Κασιματη που δημοσιευθηκε στη Καθημερινη στις 2 Νοεμβριου 2014)

Tuesday, December 17, 2013

Notable & Quotable: Peter O'Toole

From an interview with actor Peter O'Toole, who died Saturday, on TCM Word of Mouth, December 2008:

Many years ago I sent an old, beloved jacket to a cleaner, the Sycamore Cleaners. It was a leather jacket covered in Guinness and blood and marmalade, one of those jobs . . . and it came back with a little note pinned to it, and on the note it said, "It distresses us to return work which is not perfect." So that will do for me. That can go on my tombstone.

Tuesday, September 24, 2013

Excerpt from "Love in the time of Cholera"

"Someone should invent something to do with things you cannot use anymore but that you still cannot throw out"

"Habría que inventar qué se hace con las cosas que no sirven para nada pero que tampoco se pueden botar"

© "Love in the time of Cholera" by Gabriel García Márquez

Thursday, July 18, 2013

Επισκεψη του Γερμανου Υπουργου Οικονομικων κ. Σοιμπλε στην Αθηνα


















(Σκιτσο του Ανδρεα Πετρουλακη που δημοσιευθηκε στην Καθημερινη στις 18 Ιουλιου 2013)

Sunday, July 14, 2013

Εγκωμιο στην γενια του Πολυτεχνειου

Βουρ για διακοπές!

Ο πρόεδρος πρώτα έβγαλε το σακάκι και προσεκτικά το κρέμασε στη ράχη της καρέκλας. Μετά έβγαλε το μανικετόκουμπο κι έπειτα τύλιξε το μανίκι του πουκαμίσου του όσο πιο ψηλά μπορούσε, για να μην το λερώσει. Στη συνέχεια, αργά και αποφασιστικά, όπως του ταιριάζει, χωρίς περιττούς μορφασμούς αηδίας, βύθισε το χέρι μέσα στα στάσιμα βρωμόνερα της πολιτικής. Ενιωσε με τα δάκτυλα τη λιγδερή επιφάνεια του ιζήματος, αλλά δεν δίστασε: το έξυσε, το ανακάτεψε και από όλα τα ξεχασμένα, τα θλιβερά, τα σάπια και τα ψόφια που βγήκαν κάτω από τη λάσπη, αυτός διάλεξε τον Χρηστάρα τον Παπουτσή και τον διόρισε εκπρόσωπο της Ελλάδος στη World Bank. Ποιον; Τον Παπουτσή! Στο επίσημο βιογραφικό του οποίου σημειώνεται ότι «μιλά αγγλικά και γαλλικά»... Κατόπιν αυτού, έχει νόημα να συζητούμε αν θα σωθεί αυτή η χώρα; Ξεχάστε το, αγαπητοί μου. Ξεχάστε ΦΑΠ, εφορίες, πόθεν έσχες, τρόικες, λογαριασμούς και πάμε, βουρ, όλοι για διακοπές!


(Αποσπασμα απο το αρθρο "Ο επιδοξος συντηρητης του συστηματος" του Στεφανου Κασιματη που δημοσιευθηκε στη Καθημερινη στις 14 Ιουλιου 2013)

Monday, May 26, 2008

Excerpt from "All the King's Men"

...The Boss said: "Well Jackie, it looks like you got a job cut out for you."
"Callahan?"
"Nope, Irwin."
"I don't reckon you will find anything on Irwin."
"There is always something."
"Maybe not on the Judge."

"Man is conceived in sin and born in corruption and he passeth from the stink of the didie to the stench of the shroud.  There is always something."..."And make it stick."...


© "All the King's Men" by Robert Penn Warren 

Thursday, May 22, 2008

Welcome to my Blog!

Welcome!

Καλως ορισατε!

Bien-venidos!