Sunday, December 11, 2016

Thank you Mr Dylan

Good evening, everyone. I extend my warmest greetings to the members of the Swedish Academy and to all of the other distinguished guests in attendance tonight.
I'm sorry I can't be with you in person, but please know that I am most definitely with you in spirit and honored to be receiving such a prestigious prize. Being awarded the Nobel Prize for Literature is something I never could have imagined or seen coming. From an early age, I've been familiar with and reading and absorbing the works of those who were deemed worthy of such a distinction: Kipling, Shaw, Thomas Mann, Pearl Buck, Albert Camus, Hemingway. These giants of literature whose works are taught in the schoolroom, housed in libraries around the world and spoken of in reverent tones have always made a deep impression. That I now join the names on such a list is truly beyond words.
I don't know if these men and women ever thought of the Nobel honor for themselves, but I suppose that anyone writing a book, or a poem, or a play anywhere in the world might harbor that secret dream deep down inside. It's probably buried so deep that they don't even know it's there.
If someone had ever told me that I had the slightest chance of winning the Nobel Prize, I would have to think that I'd have about the same odds as standing on the moon. In fact, during the year I was born and for a few years after, there wasn't anyone in the world who was considered good enough to win this Nobel Prize. So, I recognize that I am in very rare company, to say the least.
I was out on the road when I received this surprising news, and it took me more than a few minutes to properly process it. I began to think about William Shakespeare, the great literary figure. I would reckon he thought of himself as a dramatist. The thought that he was writing literature couldn't have entered his head. His words were written for the stage. Meant to be spoken not read. When he was writing Hamlet, I'm sure he was thinking about a lot of different things: "Who're the right actors for these roles?" "How should this be staged?" "Do I really want to set this in Denmark?" His creative vision and ambitions were no doubt at the forefront of his mind, but there were also more mundane matters to consider and deal with. "Is the financing in place?" "Are there enough good seats for my patrons?" "Where am I going to get a human skull?" I would bet that the farthest thing from Shakespeare's mind was the question "Is this literature?"
When I started writing songs as a teenager, and even as I started to achieve some renown for my abilities, my aspirations for these songs only went so far. I thought they could be heard in coffee houses or bars, maybe later in places like Carnegie Hall, the London Palladium. If I was really dreaming big, maybe I could imagine getting to make a record and then hearing my songs on the radio. That was really the big prize in my mind. Making records and hearing your songs on the radio meant that you were reaching a big audience and that you might get to keep doing what you had set out to do.
Well, I've been doing what I set out to do for a long time, now. I've made dozens of records and played thousands of concerts all around the world. But it's my songs that are at the vital center of almost everything I do. They seemed to have found a place in the lives of many people throughout many different cultures and I'm grateful for that.
But there's one thing I must say. As a performer I've played for 50,000 people and I've played for 50 people and I can tell you that it is harder to play for 50 people. 50,000 people have a singular persona, not so with 50. Each person has an individual, separate identity, a world unto themselves. They can perceive things more clearly. Your honesty and how it relates to the depth of your talent is tried. The fact that the Nobel committee is so small is not lost on me.
But, like Shakespeare, I too am often occupied with the pursuit of my creative endeavors and dealing with all aspects of life's mundane matters. "Who are the best musicians for these songs?" "Am I recording in the right studio?" "Is this song in the right key?" Some things never change, even in 400 years.
Not once have I ever had the time to ask myself, "Are my songs literature?"
So, I do thank the Swedish Academy, both for taking the time to consider that very question, and, ultimately, for providing such a wonderful answer.
My best wishes to you all,
Bob Dylan
Bod Dylan's 2016 Nobel Literature Award acceptance speech was read by the US Ambassador Azita Raji. Courtesy of Rolling Stone Magazine

Friday, July 3, 2015

Υπεύθυνοι είμαστε εμείς και μόνον εμείς οι Ελληνες

Η Ελλάδα του απίστευτου Έπους του ‘40 και της μεγαλειώδους Εθνικής Αντίστασης κατάντησε μέσα σε λίγα χρόνια να είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Οι αιτίες είναι πολλές. Κατά τη γνώμη μου μία από τις σημαντικότερες είναι αυτή που τόσο εύγλωττα παρουσίασε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην Ελληνική Βουλή το 1975:
 

«Η πολεμική εναντίον της Δύσεως, Αμερικανών και Ευρωπαίων, γίνεται με το επιχείρημα ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι διά την πτώσιν της Δημοκρατίας στον τόπο μας και την τραγωδία της Κύπρου. Αι κατηγορίαι όμως αυταί, κατά την γνώμην μου, δεν είναι μόνο αβάσιμοι, είναι και πολιτικώς ύποπτοι. Υπεύθυνοι δι’ όλες αυτές τις συμφορές του Εθνους μας είμαστε εμείς και μόνον εμείς οι Ελληνες, οι οποίοι προσπαθούμε να φορτώσουμε στους ξένους τις ευθύνες μας διότι δεν έχουμε το θάρρος να τις αναλάβουμε. Δεν λέγω ότι δεν μπορούν ξένες χώρες διά της πολιτικής των να βλάψουν ή να ωφελήσουν. Αλλά η ευθύνη η βασική, η ευθύνη η πρωταρχική, η ευθύνη η εθνική βαρύνει εμάς τους Ελληνες. Αυτό είναι ελληνικό φαινόμενον: να φορτώνουμε πάντοτε στους ξένους τις δικές μας ευθύνες, τα δικά μας σφάλματα. Είναι μόνιμο φαινόμενο στην ιστορία του τόπου μας. Και κάποτε θα πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνην των πράξεών μας, των σφαλμάτων μας, και κατόπιν να αναζητούμε εκείνους που τα ενθαρρύνουν».
 

Αποσπασμα απο το αρθρο "Μηπως Σφαλουμε?" του Ακαδημαικου Αθανασιου Φωκα που δημοσιευθηκε στην εφημεριδα Καθημερινη στις 3 Ιουλιου 2015.

Wednesday, June 3, 2015

Ενα σχολιο για την συναντηση Τσιπρα με τον Jean-Claude Juncker

...Φιδεμπορα Αλέκο, Ήρθε η ώρα σου. Τον Αναστασιάδη της Κύπρου τον είχαν στο διπλανό δωμάτιο. Εσένα σε πάνε για ξεπέτα όπως φαίνετε. Σε λυπάμαι ειλικρινά. Που είναι οι ωραίες μέρες που έδιωχνες το ΔΝΤ κι τη Μερκελ (go back). Που έστρωνες το μπουφέ και όλοι περίμεναν και ακόμα περιμένουν τις πιατέλες. Που έλεγες ότι είμαστε ισότιμος εταίρος στην ΕΕ και εμείς συναποφασίζουμε. Και τόσα άλλα πιασαρικα που έκαναν τη ζωή μας πιο ανάλαφρη. Αγαπητέ μπουφετζή ήρθε η ώρα ο μπουφές να ανοίξει. Φέρε ότι σανό έχει μείνει γιατί φαί δεν υπάρχει ούτε ψίχουλο. Η έξοδος κινδύνου είναι η πόρτα πίσω δεξιά και καλή τύχη με την λήθη της ιστορίας...
 

Σχολιο αναγνωστη στο αρθρο "Ολη η ομαδα, πλην Βαρουφακη, παει Γιουνκερ" που δημοσιευθηκε στο Πρωτο Θεμα

Tuesday, March 24, 2015

H τρόικα και τα μνημόνια δεν είναι η αιτία, αλλά το αποτέλεσμα της κρίσης


«H τρόικα και τα μνημόνια δεν είναι η αιτία, αλλά το αποτέλεσμα της κρίσης», τόνισε ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, μιλώντας στην εκδήλωση που διοργάνωσαν, στη Θεσσαλονίκη, η Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος και το Δίκτυο Ναυαρίνο, με θέμα «Κρίση και εύκολες λύσεις».
 

Μιλώντας στην εκδήλωση, υπογράμμισε ότι η κρίση οφείλεται «στην πλήρη κατάρρευση του συστήματος αξιών που στήριξαν την Ελλάδα σε δύσκολες εποχές» και πρόσθεσε ότι «το φαινόμενο ξεκινάει από την παιδεία και ιδιαίτερα την μέση εκπαίδευση, που λειτουργεί αποκλειστικά ως προθάλαμος της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο».

«Πετάξαμε μαζί με τη φτώχεια και τις αξίες της Ψωροκώσταινας», τόνισε και πρόσθεσε ότι «αντικαταστήσαμε τη δύσκολη πραγματικότητα με την εικονική πραγματικότητα, εξαφανίστηκαν η σύνεση και το μέτρο». Επισήμανε, ότι περνάμε νέα περίοδο επιδείνωσης και αβεβαιότητας, ενώ, προέβλεψε, ότι στις ελληνογερμανικές σχέσεις διαμορφώνεται σκηνικό σύγκρουσης, ανάλογο με αυτό του 2010.

Όπως είπε, οι σχέσεις μας με την Ε.Ε., χαρακτηρίζονταν από την αρχή από αμοιβαία καχυποψία και η χώρα μας δεν επηρεάστηκε, δεν σχεδίασε την ευρωπαϊκή της πορεία. Ανήκει στην Ε.Ε., όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται συναινετικά, αλλά «στο εσωτερικό πολιτικό γήπεδο, λειτουργούσαμε και λειτουργούμε διχαστικά», ανέφερε χαρακτηριστκά.

Ο κ. Μάρκαρης τόνισε ότι «χάθηκαν στον λαβύρινθο της σκοτεινής ελληνικής γραφειοκρατίας, ένας πακτωλός κοινοτικών κονδυλίων», που - όπως επισήμανε - «θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει εκ βάθρων την εικόνα της χώρας και την ίδια ώρα οι Βρυξέλλες δεν έκαναν έλεγχο».
 

(Αποσπασμα απο το αρθρο "Πετρος Μαρκαρης: Η τροικα και τα μνημονια δεν ειναι η αιτια, αλλα το αποτελεσμα της κρισης" που δημοσιευθηκε στην Ναυτεμπορικη στις 25 Μαρτιου 2015).
  

Sunday, March 8, 2015

Στην Μνημη Του Παππου Μου















(Η φωτογραφια δημοσιευθηκε στον ιστοτοπο www.greekshippingmiracle.org)

Sunday, November 2, 2014

Τουλαχιστον περασε στην Ιστορια

Τέτοιο κάζο, βρε παιδάκι μου, του άξιζε; Τι να πω...

Εγώ, πάντως, τον φαντάζομαι ευτυχή εκείνη την ημέρα να ξυπνάει αργά και να μένει στο κρεβάτι για λίγο, έτσι για να απολαύσει και μόνο την πολυτέλεια ότι μπορεί να χουζουρέψει. Επειτα σηκώνεται αργά, χασμουριέται, τεντώνεται και σέρνει τα βήματά του μέχρι το μπάνιο του. Πλένεται και, καθώς σκουπίζεται, κοιτάζεται στον καθρέπτη και του αρέσει αυτό που βλέπει. Γυρίζει κάπως να δει τον εαυτό του κι από άλλη γωνία. Ναι, του αρέσει ο εαυτός του στον καθρέπτη. Τραβιέται λίγο πίσω, για να μαλακώσουν οι σκιές από τα φώτα. Χαμογελά, συνοφρυώνεται, ανασηκώνει το ένα φρύδι, αγριεύει. Αλλάζει εκφράσεις διαρκώς και, ναι, του αρέσει πολύ αυτό που βλέπει στον καθρέπτη, του αρέσει όλο και περισσότερο.

Βγάζει την πιτζάμα του, παίρνει το άγριο βλέμμα του, τα χείλη του τραβηγμένα αποκαλύπτουν τα σφιγμένα δόντια του. Σφίγγει τους μυς του. Θώρακας, βραχίονες, τραπεζοειδείς φουσκώνουν, πετάγονται οι φλέβες. Είναι πιο ωραίος από τον Βαρουφάκη που το παίζει μοντέλος, σκέφτεται. Στο κάτω κάτω, ο ίδιος είναι και αρκετά μεγαλύτερός του στην ηλικία. Και δεν φουσκώνει σίδερα σε γυμναστήρια! Οχι, κύριε. Αυτός αθλείται κανονικά, κάνει σπορ, παίζει μπάσκετ. (Ενίοτε υπογράφει και αυτόγραφα ως μπασκετμπολίστας! Αλλά σε μαθητές της επαρχίας και των πρώτων τάξεων του Δημοτικού μόνον ― στις παραπάνω τον παίρνουν χαμπάρι...). Νιώθει καλά με τον εαυτό του. Πλησιάζει τα εξήντα, αλλά κρατιέται φιγουρίνι ― χαρτωσιά δεν πιάνει μπροστά του ο Βαρουφάκης! Είναι και υπουργός! Ο Βαρουφάκης είναι υπουργός; Δεν είναι! Θα πάει ο Βαρουφάκης να στηθεί καμαρωτός στην εξέδρα και να παρελάσουν μπροστά του τα σχολεία της Αθήνας, όπως θα κάνει σε λίγο αυτός; Δεν θα πάει! Και κάπου στο σημείο αυτό, κάποιος χτυπάει δειλά την πόρτα του μπάνιου και ακούγεται η φωνή της γυναίκας του: «Αντρέα, είναι από το γραφείο σου κάποιος και λέει ότι σε περίμεναν στη δοξολογία αλλά δεν πήγες. Τι να του πω;».

Τι ρωτώ, όμως, αν του άξιζε; Βεβαίως του άξιζε του Ανδρέα του Loveρδου και με το παραπάνω! Στο κάτω κάτω, ευτυχής πρέπει να είναι, διότι ουδείς άλλος προκάτοχός του πέρασε στην Ιστορία τόσο εύκολα, έστω και ως χιουμοριστική υποσημείωση: ο μόνος υπουργός Παιδείας που ξέχασε να πάει σε δοξολογία για εθνική επέτειο...


(Αποσπασμα απο το αρθρο "Το απειρο του συμπαντος και της βλακειας" του Στεφανου Κασιματη που δημοσιευθηκε στη Καθημερινη στις 2 Νοεμβριου 2014)